ผมจำได้เมื่อสมัยผมยังเด็กผู้ใหญ่มักจะบอกว่าเวลาในแต่ละวันมันผ่านไปเร็วเหลือเกินซึ่งแย้งกับความคิดของผมในตอนนั้นสุดๆ ไม่ทราบทุกคนเป็นเหมือนกันไหมครับ เวลาในแต่ละวันช่วงวัยเยาว์มันช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน เนื่องจากกิจกรรมของเราในวัยเด็กมันก็ไม่มีอะไรมากมาย กิน เล่น ดูทีวี ต่างกับทุกวันนี้ที่นอกจากจะมีกิจกรรมเยอะแล้ว เรื่องราวต่างๆ ที่ชวนให้ขบคิดอยู่ในหัวมันก็ยิ่งทำให้เวลาในแต่ละวันของผู้ใหญ่มันผ่านไปเร็วยิ่งนัก...
เกริ่นมาซะขนาดนี้ที่จริงก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่จะอ้างเฉยๆ ว่าอีกไม่นานมันก็จะครบรอบหนึ่งปีที่ผมไปเที่ยวมาแล้วอ่ะดิ ยังเขียนนิราศอังกฤษได้แค่สองวันเองง่ะ (-__- ' ) เวลาๆๆๆๆ หายไปไหนหมดเนี่ย (TAT )
นอกจากเขียนเรื่องเที่ยวอังกฤษยังไม่จบแล้ว ผมเพิ่งไปเที่ยวฮ่องกงมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อต้นเดือนตุลาคมปี 53 นี้เอง แล้วอย่างนี้มันจะเขียนทันหรือเนี่ย โอ้... คิดไปก็ยิ่งเสียเวลา
22 ธันวาคม พ.ศ. 2552:
7 โมงเช้า ผมยังงงๆ อยู่ว่าเมื่อคืนหลับไปได้อย่างไรและตอนไหน ผมตื่นขึ้นมานั่งสะลึมสะลือในช่วงเช้าตรู่เหมือนเคย ในขณะที่น้องสาวผมนอนกรนดังสนั่นชนิดไม่อายฝรั่งข้างห้อง และดูเหมือนว่าบีในตอนนี้จะสามารถปรับตัวเข้ากับเวลาในอังกฤษได้อย่างดีเยี่ยม
ผมจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะอยากให้ร่างกายตื่นตัวเต็มที่และพร้อมสำหรับโปรแกรมในวันนี้ (อย่าถามถึงการอาบน้ำในตอนเช้า น้องสาวผมบอกว่าคนที่นี่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยอาบน้ำตอนเช้ากัน ซึ่งผมก็เชื่อและยินยอมปฏิบัติตามธรรมเนียมของบ้านเมืองเค้าแต่โดยดี)
โปรแกรมวันนี้คือการไปเยี่ยมชมหน้าต่างร้านเสื้อผ้าของเหล่าบรรดาดีไซเนอร์ทั้งหลายที่ Bicester (อ่านว่าบริสเตอร์) แหล่งรวมสินค้าแบรนด์ดังลดราคาตามที่บีและผมหมายมั่นปั้นมือมาก ตั้งใจแค่ไหน ก็แค่จองตั๋วรถไฟขาไปกลับล่วงหน้าตั้งแต่ยังอยู่เมืองไทยกันเลยทีเดียว ตอนจองก็นั่งเครียดกันว่าเราเผื่อเวลาน้อยไปไหม ต้องนั่งรถโดยสารนานแค่ไหนถึงจะถึง Bicester Station เรียกว่าจองเวลากันให้เป๊ะๆ ทีเดียว สุดท้ายเวลาที่เรากะไว้คือไปตอนเช้าเก้าโมงและขากลับคือห้าโมงเย็น คือกะ shop until drop เลยว่างั้นเถอะ
อาหารเช้าวันนี้เอาเป็นขนมปังง่ายๆ แถวหน้าสถานีรถไฟเพราะลำพังแค่จะไปให้ทันรถไฟก็ฉิวเฉียดสุดๆ แล้ว
9 โมงเช้า นั่งรถไฟไปยัง Bicester Station ที่อังกฤษนี่ไม่ว่าจะเดินทางไปไหนส่วนใหญ่ก็เป็นทางรถไฟหมด รถไฟใต้ดิน รถไฟวิ่งระหว่างเมือง คนบ้านเมืองเค้าคงมีความผูกพันกับรถไฟกันค่อนข้างมาก มันเป็นเสมือนวัฒนธรรมในการเดินทางอย่างหนึ่งของคนอังกฤษไปแล้ว อย่างพาหนะเด่นที่นำพาแฮรี่ไปยังโรงเรียนฮอกวอตส์ก็เป็นรถไฟ และสถานที่ที่เจ.เค.โรลลิ่งคิดพล็อตเรื่องแฮรี่ พอตเตอร์ก็คือบนรถไฟนี่แหละ
น้องสาวผมบอกว่าถ้าเป็นรถไฟช่วงดึกๆ ก็มีความเป็นไปได้ที่จะมีพวกลักลอบโดยสารฟรี คือตอนเดินเข้าที่ประตูผ่านก็จะใช้วิธีเดินเบียดๆ ตามก้นคนที่เค้าจ่ายตังเข้าไป (ใครเคยดูหนังเรื่องหนีตามกาลิเลโอคงพอจะจำฉากที่น้องเต้ยวิ่งตามผู้หญิงฝรั่งคนนึงเข้าไปได้) พอไปอยู่บนรถไฟก็ต้องลุ้นว่าเที่ยวนี้จะฟลุ๊คเจอพนักงานเดินตรวจตั๋วหรือไม่ ถ้าไม่เจอก็โชคดีไป แต่ถ้าเจอน้องสาวผมบอกว่าก็จะหนีเข้าไปหลบในห้องน้ำบนรถ แต่ถ้าใครถูกจับได้ก็มีหวังได้เสียค่าปรับกันบานทีเดียวแถมไม่รู้จะโดนโทษอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า
รถไฟนำเรามาถึง Bicester Station และเราก็นั่งรถบัสเล็กต่อเพื่อมุ่งหน้าไปยังเอ้าท์เล็ต วิวสองข้างทางคือหมู่บ้านเล็กๆ รายรอบไปด้วยบ้านทรงอังกฤษขนาดจิ๋วก่อด้วยอิฐสีแดงและสีเทา คนแก่ที่ไปไหนมาไหนด้วยการนั่งรถสี่ล้อขนาดพอดีตัวแทนการใช้ไม้เท้าค้ำตัว ร้านค้าใน Bicester outlet เองก็จัดรูปแบบเป็นบ้านหลังเล็กๆ เรียงรายกันให้ความรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังเดินอยู่หมู่บ้าน เพียงแต่ป้ายเลขที่บ้านกลายเป็นป้ายชื่อแบรนด์แทน หลายๆ ร้านดูกุ๊กกิ๊กน่ารักและชวนให้พาเท้าตัวเองเดินเข้าเหลือเกิน ผมไม่ได้ทำการบ้านมาว่าที่นี่มีอะไรบ้างที่น่าดู เลยเป็นการเดินตามบีและน้องสาวที่วิ่งเข้าร้านนั้นร้านนี้อย่างสนุกสนานแทน
เที่ยงตรง... เหนื่อยมาก เหนื่อยกับการเดินดูสินค้าแต่ไม่ได้ซื้ออะไรติดมือเลย ของแบรนด์เนมนี่ก็แปลก เวลามันขายเต็มราคามันช่างดูดีและเย้ายวนให้ซื้อเหลือเกิน แต่พอมาขายลดราคากลับรู้สึกไม่น่าดึงดูดให้ซื้อเท่าไหร่ หรือจริงๆ แล้วมันเป็นที่นิสัยของคนเรามากกว่า? เราสามคนนั่งพักทานข้าวกันในร้าน Prep ในเอ้าท์เล็ตเนี่ยแหละ อาหารในร้านส่วนใหญ่ก็เป็นแซนวิชและ Wrap ไส้ต่างๆ แช่อยู่ในตู้มากมายในร้าน ผมเลือกทาน Wrap ไส้กรอก ง่ายๆ แต่อร่อยได้ใจแถมที่ร้านยังแจกส้มฟรีด้วย ผมรู้สึกว่ามาอยู่ต่างประเทศแล้วผมมีโอกาสได้ทานผลไม้มากกว่าบ้านเราทั้งที่ราคาผลไม้บ้านเราถูกกว่าที่อังกฤษมาก คนที่นี่แม้ราคาผลไม้บ้านเค้าจะแพงแต่รักการทานผลไม้เป็นชีวิตจิตใจ
พวกเราสามคนนั่งทบทวนว่าทุกอย่างในวันนี้ไม่ได้เป็นไปตามที่หวังมากนัก ตอนแรกที่กะช๊อปกระจายแต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ของเท่าที่ควรและร้านที่เหลืออยู่ที่น่าสนใจก็มีไม่มาก ตอนนี้เพิ่งจะเที่ยงกว่าๆ แต่ตั๋วรถไฟที่จองไว้ล่วงหน้านี่ดิ กว่าจะได้กลับก็ห้าโมงแหนะถ้าต้องรอถึงตอนนั้นมีหวังเหี่ยวตายพอดี บีเลยบอกว่าตัดสินใจถ้าไม่งั้นก็ตัดใจทิ้งตั๋วที่เราจองไว้ล่วงหน้าแล้วซื้อตั๋วขากลับเพิ่มกันเองก็แล้วกัน...
บ่ายสองกว่าๆ พวกเราเสร็จสิ้นภารกิจการช๊อป ผมได้เสื้อยืดมาหนึ่งตัวกับของฝากพ่อและน้องชาย สาวๆ ไม่ค่อยได้อะไรมากนักจากที่นี่ แต่ไอ้ครั้นจะเดินต่อมันก็ไม่อยากเดินแล้ว เราสามนั่งบัสกลับไปยัง Bicester Station และถามพนักงานขายว่าตั๋วรถไฟขากลับเป็นเท่าไหร่ ผลคือคิดออกมาแล้วแพงโคดๆ เพราะเหมือนมันต้องคิดราคาแบบขาไปกลับบ้าอะไรของมันก็ไม่รู้ เราสามคนเลยถอยกลับมาคุยกันใหม่่ว่าถ้าให้ซื้อตั๋วใหม่นี่ไม่คุ้มแน่นอน แต่จะให้วนกลับไปเดินต่อในเอ้าท์เล็ตใหม่ก็ไม่เอาแล้ว ก็มันไม่มีอะไรเหลือให้เดินแล้วนี่หว่า
ระหว่างที่คิดหาทางออกกัน บีก็พูดขึ้นมาว่า "เค้าจะตรวจละเอียดถึงขั้นว่าเราจองกลับเวลาไหนเลยเหรอ" น้องสาวผมเสริมทันควัน "เออหว่ะ วาวาก็ไม่เห็นมันจะตรวจอะไรเลยตอนขามา" ซึ่งนั่นก็จริงเพราะขามาเช้านี้ผมยื่นเอกสารซึ่งเป็นแค่กระดาษปริ๊นท์ออกมาจากอีเมล์ซึ่งระบุว่าเราจองตั๋วออนไลน์ไว้ที่เวลาไหนกลับเวลาไหนแค่นั้นเอง ซึ่งเจ้าหน้าที่แทบจะไม่แตะกระดาษที่ผมยื่นให้ด้วยซ้ำแต่กลับเปิดประตูให้พวกผมผ่านไปเลย ดังนั้นทางออกที่เราเลือกคือ ไม่สนใจแม่งแระขึ้นรถไฟไปก่อน แล้วไปลุ้นตายเอาดาบหน้า
บ่ายสามโมงสี่สิบพวกเรามาถึงที่สถานีรถไฟในลอนดอน เร็วกว่าเวลาที่กำหนดไว้ในตั๋วหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที นักท่องเที่ยวไทยสองและนักเรียนนอกหนึ่งคนเดินมุ่งหน้าไปยังประตูทางออก เห็นเจ้าหน้าที่ที่คอยตรวจบัตรอยู่ไกลๆ ผมไม่ค่อยชอบการลุ้นแบบนี้เท่าไหร่นัก จะให้ผมยอมรับว่าผมเป็นพวกปอดแหกผมก็ว่าผมไม่ใช่นะ แต่ไอ้ความรู้สึกที่ว่ามันมีอะไรไม่แน่นอนและต้องเสี่ยงกับอะไรสักอย่างมันไม่ใช่ความรู้สึกที่น่าพิศมัยซักเท่าไหร่ น้องสาวผมยื่นแผ่นกระดาษให้เจ้าหน้าที่ เราสามคนยืนหัวใจเต้นตุ๊มต่อมภาวนาให้เจ้าหน้าที่รายนี้ไม่ตรวจข้อมูลในกระดาษแล้วรีบปล่อยเราไปเร็วๆ
"เฮ้ คุณขึ้นรถไฟผิดนะ" เราสามคนหัวใจตกถึงตาตุ่ม เจ้าหน้าที่รายนี้ดันตรวจแล้วเจอว่าเราตั้งใจขึ้นรถผิดรอบมา
"คุณรู้ไหมว่าตั๋วที่คุณจองทางเน็ทมันราคาต่ำกว่าตั๋วช่วงบ่ายสาม แล้วนี่คุณก็นั่งมาแล้วด้วย" ประโยคที่เจ้าหน้าที่พูดยิ่งตอกย้ำหัวใจที่เต้นระรัวของผม
เจ้าหน้าที่นายนั้นพาเราเดินต่อไปอีกนิดที่แถวประตูทางออก ที่ซึ่งหัวหน้าของเค้ายืนอยู่ จริงๆ เค้าจะทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วปล่อยเราไปก็ได้แต่หมอนี่เลือกที่จะปฏิบัติตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ หัวหน้าเป็นชายผิวสียืนหน้าตาครำ่เครียดคุยอยู่กับคนอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งเหมือนจะเป็นนักท่องเที่ยวเหมือนกัน ทันทีที่เจ้าหน้าที่ยื่นกระดาษให้หัวหน้าเค้าแล้วซุบซิบกันพักนึง หัวหน้าเหล่ตาขึ้นมามองหน้าเราสามคน แล้วกลับไปคุยกับกลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มเดิม เหมือนเค้าต้องเคลียร์ทางนั้นให้เสร็จก่อน... ผมไม่รู้ว่าการแอบขึ้นรถไฟก่อนกำหนดของผมมันจะร้ายแรงซักแค่ไหนกันเชียว แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นเดินมาบอกผมว่ามันช่วยไม่ได้ที่เค้าต้องทำหน้าที่ของเค้าและมันอยู่นอกเหนือการตัดสินใจของเค้า... เออ ขอบคุณ ไม่ต้องมาตอกย้ำ
ระหว่างที่เราสามคนยืนกระสับกระส่าย สิ้นหวัง และเครียดว่าพวกกรูจะโดนอะไรกันบ้าง น้องสาวผมยืนด่าไอ้เจ้าหน้าที่ด่านที่เค้าเลือกทำตามหน้าที่ บีก็ตีสีหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว ผมเองก็ได้แต่ยืนมองไปรอบๆ ว่ามีใครที่เป็นเหมือนเราบ้าง และฉับพลันก็มีผู้ชายผิวสีนายหนึ่ง แต่งตัวเหมือนพวกฮิปฮอปเดินผ่านมีทำหน้าเหมือนสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกผมและตะโกนคุยกับเจ้าหน้าที่รายเดิมทำนองว่าบ่นว่าทำไมต้องกักพวกผมไว้ด้วยและพยายามเดินมุ่งหน้ามาที่ผม เจ้าหน้าที่คนนั้นเดินเข้ามากั้นระหว่างชายคนนั้นกับผมแล้วบอกว่าไม่มีอะไรให้รีบผ่านไปซะ แล้วบุ้ยหน้าไปที่ประตูทางออกเป็นนัยว่าไล่ให้ออกไปไกลๆ ผู้ชายคนนั้นยังคงบ่นพึมพาจ้องหน้าผมและเจ้าหน้าที่ในขณะที่เดินไปที่ทางออกและสอดตั๋วรถไฟผ่านเครื่องที่ประตูกั้น
เครื่องคายตั๋วออกโดยที่ไม่ยอมให้ผู้ชายคนนั้นผ่านไป เค้าพยายามสอดตั๋วใหม่ซึ่งเครื่องก็ไม่ยอมให้เค้าผ่านเหมือนเดิม นายคนนั้นบอกว่าเครื่องสแกนเสียและเรียกให้เจ้าหน้าที่มาช่วยเปิดให้ประตูให้หน่อยแต่กลับเป็นหัวหน้าที่เพิ่งคุยกับนักท่องเที่ยวเสร็จที่เดินไปแก้ปัญหาแทน ทันทีที่หัวหน้าหยิบตั๋วของนายคนนั้นขึ้นมาดูก็เจอว่าตั๋วของเค้าหมดอายุไปนานแล้ว สรุปก็คือนายคนนั้นแอบขึ้นรถไฟแล้วกะอาศัยช่วงชุลมุนในลักลอบเดินผ่านประตูทางออกซึ่งในทีแรกเค้าก็ใช้พวกผมในการเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้าหน้าที่
หัวหน้าในตอนนี้สีหน้าเอาจริงเอาจังมาก การขึ้นรถไฟโดยที่ไม่มีตั๋วเลยนั้นร้ายแรงกว่ากรณีของพวกผมมากนัก และเมื่อหัวหน้าวอเรียกตำรวจให้มาที่ประตูก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ดูตึงเครียดมากขึ้น นายคนนั้นพยายามที่จะคุยกับหัวหน้าโดยการตบไปที่ไหล่แต่หัวหน้าไม่สนใจและวอเรียกตำรวจต่อ เมื่อเห็นท่าไม่ดีนายคนนั้นเลยกระโดดข้ามประตูกั้นออกไปซึ่งนั่นก็ทำให้เหตุการณ์ดูชุลมุนวุ่นวายมากขึ้น หัวหน้าและเจ้าหน้าที่วิ่งตามนายคนนั้นออกไป ขณะที่นายคนนั้นตะโกนเสียงดังแล้วพยายามวิ่งหนี ตำรวจวิ่งกรูตามกันมาสองสามคน
ในขณะที่ผมยืนงง และคนอื่นๆ ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เจ้าหน้าที่คนใหม่พยายามคลี่คลายสถานการณ์ชุลมุนหน้าประตูทางออกโดยการเปิดประตูทางออกสำหรับรถเข็นเพื่อให้ผู้โดยสารคนอื่นๆ เดินออกไปโดยเร็ว ทันใดนั้นสมองผมก็สั่งการให้รู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว ผมบอกบีให้รีบตามเดินออกไป น้องสาวผมรู้ตัวโดยที่ไม่ต้องมีการบอกกล่าวแถมระหว่างที่เดินผ่านโต๊ะหัวหน้ายังอุตส่าห์ยื่นมือไปหยิบเอกสารของพวกเราที่วางทิ้งไว้อยู่อีก (ในนั้นมีข้อมูลของเราทั้งชื่อนามสกุลและเบอร์พาสปอร์ตด้วย) ทันทีที่เราเดินผ่านประตูได้ เราสามคนวิ่งจ้ำอ้าวกันสุดชีวิตเพื่อไปให้ไกลที่สุดจากประตูทางออกจนสุดท้ายมาจบที่รถไฟใต้ดิน... เรารอดแล้ว เรื่องที่เพิ่งผ่านมามันฟังดูเหลือเชื่อว่าเราเพิ่งรอดจากสถานการณ์คับขันมาด้วยความบังเอิญสุดๆ มันดูเหมือนจะเป็นพล็อตหนังเรื่องหนึ่งมากกว่าที่จะบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เพิ่งผ่านไปหมาดๆ กับเราสามคน อยากหนีตามกาลิเลโอดีนัก ตอนนี้เลยได้ทำเหมือนที่หนังมันทำเลย
หกโมงครึ่ง หลังจากการพูดคุยกันเรื่องวีรกรรมที่เราเพิ่งทำมา หัวเราะและหยอกล้อกันราวกับว่าเป็นเรื่องตลก รถไฟใต้ดินพาเรามาถึงย่าน Westminster ที่ที่บีและผมตั้งใจจะมาเพื่อถ่ายรูปกับ Big Ben, Westminster Abbey และแน่นอน London Eye...
วันนี้บีและผมไม่ได้วางแผนไว้ว่าจะกินอะไรเป็นอาหารเย็นดี แต่ยังโชคดีที่มีงานออกร้านที่ London Eye เราเดินผ่านร้านรวงต่างๆ มากมาย เห็นเด็กที่เดินผ่านร้านขนมและพูดกับแม่ว่า "โอ๊ะ! ขนมน่าทานมากเลย วันนี้ผมยังไม่ได้กินขนมเลยนะครับ" ในขณะที่แม่พยายามดึงแขนเด็กน้อยให้พ้นๆ ร้านไป เด็กที่นี่กินขนมไม่เหมือนบ้านเรา ขนมที่เด็กๆ ชอบจะเป็นพวกช็อคโกแลต ลูกกวาด และเยลลี่ น้องสาวผมทนไม่ไหวเลยเดินเข้าไปซื้อขนมมาทานเล่นแก้หิว ช็อคโกแลตมิ้นท์ ช็อคโกแลตถั่ว ลูกกวาดหลากรูปแบบ อมยิ้ม เยลลี่ถั่ว และเยลลี่เส้นยาวหลากสีวางเรียงรายกันอยู่ในถาดไม้ให้เลือกตักกันได้ตามที่อยากกิน เจ้าของร้านนั่งอยู่ที่ตราชั่งหน้าร้านพร้อมถุงลายหัวใจให้ลูกค้าตักขนมใส่ เวลาคิดเงินก็ใช้วิธีชั่งเอาว่ารวมกันแล้วหนักเท่าไหร่แล้วคิดราคาจากนำ้หนัก
ระหว่างที่ผมมองไปรอบๆ เพื่อหาอะไรมารองท้องบ้าง คุณลุงท่าทางใจดีใช้คีมคีบไส้กรอกยาวๆ ควันฉุย ไว้เหนือหัว มองมาที่กลุ่มผมแล้วส่ายไส้กรอกในมือทำนองว่าเรียกให้เข้าไปกินราวแฮรี่ พอตเตอร์ใช้ไม้วิเศษวาดในอากาศเพื่อดึงดูดให้เดินเข้าไปหา เอาวะน่ากินซะขนาดนั้น ข้าวเย็นมื้อนี้ของเราสามคนก็เลยเป็นฮอทดอกซึ่งประกอบด้วยขนมปังก้อนกลมและไส้กรอกยักษ์
บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนที่เพิ่งกลับจากการทำงานในช่วงใกล้วันหยุดยาวแล้วพาลูกเล็กเด็กแดงมาเดินเล่นย่าน Westminster อีกไม่กี่วันหลังจากนี้ก็เป็นวันคริสมาสต์แล้ว เสียงเด็กหัวเราะแว่วดังมาจากม้าหมุนซึ่งตั้งเด่นใจกลางในงานออกร้าน กลิ่นแพนเค้กจิ๋วราด Nutella กรุ่นๆ ลอยจากร้านที่มองเข้าไปเห็นชายวัยกลางคนชาวอังกฤษสองคนเร่งทำแพนเค้กอย่างขมักเขม้นหน้าเตา ผู้คนต่างชาติมากมายรายล้อมเดินแวะร้านนู้นร้านนี่ ไม่ก็ยืนต่อคิวหน้าร้านอาหาร คนไทยสามคนยืนกินฮอทดอกริมทางในอากาศหนาวเหน็บช่วงค่ำคืน... อากาศหนาวมาก ฮอทดอกร้อนมาก และมีความสุข มากๆ...
whiteteebluejeans
